Gminy 2025

Pora kończyć dzieło. W ubiegłym roku z powodów zdrowotnych nie przejechałem żadnej nowej gminy. Ogólnie – mało jeździłem. Trasa gotowa od dawna, trzeba jechać. Mina nietęga, bo z formą jest tak sobie. Dystans około 1800 km. Kiedyś „no problem”. Dzisiaj – nie wiem, czy jadę na dwa tygodnie, czy na trzy, czy jestem w stanie to przejechać.  Życie pokaże. Oby tylko mi jakiejś czerwonej kartki nie pokazało. Rower obładowałem sakwami napchanymi do granic możliwości, bo nie wiem na jak długo jadę i jaka może być pogoda za trzy tygodnie. Okazało się, że ciuchów było stanowczo za dużo, podobnie elektroniki (ładowarki, powerbanki, kabelki, akumulatorki). Namiot zabrałem ten większy, a więc cięższy i upierdliwy w rozbijaniu. Dało mi to wszystko później popalić na lekkich nawet podjazdach.
Pierwszy dzień, wiadomo – wyruszam w euforii. Jedzie się! „Mijał lasy, czarne chmury, jechał szybko było z góry…” Bywało też pod górę. Przed Chęcinami wykończył mnie podjazd. Trudno – ambicja do kieszeni i pchamy. Pierwszy i ostatni raz na tym wyjeździe. Dojechałem do Bocheńca koło Małogoszcza. Rozbiłem namiot nad Wierną Rzeką, piękne miejsce, świetna kąpiel w rzece. Pierwszy dzień się udał, dał dawkę optymizmu. Jadę więc – pierwsza gmina dopiero gdzieś na pięćsetnym kilometrze – jest co robić. Ale… dawno temu ktoś zamieścił na forum zdjęcie pod tablicą z nazwą miejscowości Koniec Świata. Spodobało mi się od razu. To przysiółek wsi Głuszyna. Będę przejeżdżał blisko, więc zmodyfikowałem troszkę trasę – zrobią sobie takie zdjęcie. Czwartego dnia na tę Głuszynę się skierowałem. Upał, górki jakieś, jadę, jadę…jest Głuszyna. Wchodzę do sklepu, pytam panią sprzedawczynię gdzie tu ten koniec świata mają. Zdziwienie! Od urodzenia tu mieszkam – o żadnym końcu świata nic nie wiem. Ależ jak to, w Internecie piszą, no niech pani popatrzy – pokazuję ekran telefonu. No tak – ale to nie ta Głuszyna!!! Przyjechałem nie do tej Głuszyny co trzeba!!! Ta odpowiednia jest sześćdziesiąt kilometrów dalej, całkiem nie po drodze. Odpuszczam. Dopiero pod koniec dnia sytuacja wydała mi się zabawna, bo początkowo zły byłem na siebie okrutnie. Może w drodze powrotnej, a może w innym terminie to zdjęcie będzie. Pod wieczór poszukuję miejsca do biwaku. Minąłem Oleśnicę, jakoś nie widać żadnego przyjaznego miejsca. W końcu w Dobroszycach- jest przy drodze duży dom, chyba trzy lub czterorodzinny, jest duży plac porośnięty trawą – nic, tylko namiot tam ustawić. Pukam do drzwi, otwiera młody człowiek w wieku studenckim. Wyłuszczam sprawę. Ależ oczywiście, nie ma problemu. Przez okno pokazuje gdzie najlepiej się rozbić. Gdyby pan potrzebował herbaty, czy kawy, to może pan na nas liczyć. Przecież trzeba sobie pomagać. Chwilę później przyszedł pomóc mi w rozbiciu namiotu. Wywiązała się fajna rozmowa. Odchodząc ostrzegł mnie: tu za chwilę przyjedzie moja mama z pracy, to proszę jej powiedzieć, że uzgodnił pan wszystko z Łukaszem. Nie mylił się. Niebawem usłyszałem: proszę pana kim pan jest, co pan tu robi!? Przedstawiłem się, wyjaśniłem – uśmiech na twarzy kobiety. A, to w porządku, a skąd pan, a dokąd pan… chwila rozmowy – poszła. Po chwili znowu Łukasz: mama zaprasza na kolację. Zjedliśmy spaghetti, długo rozmawialiśmy, udostępnili łazienkę… Pani Małgorzata i Łukasz. Trzeba sobie pomagać.
Następnego dnia już Wołów – pierwsza z serii gmin. Wieczorem odwiedziny w Lubinie u Państwa Wąskich. Rano wspólne śniadanie i dalej…
Dalej, dalej, przybywa gmin. Rosną upały. Kumuluje się zmęczenie. Stal jazdy już nie ten co drzewiej.
Częściej postoje, piwo bezalkoholowe w klimatyzowanym sklepie. Gdy trafił się przystanek autobusowy w cieniu, z ławeczką – kładłem się niekiedy na kwadrans, czasem uciąłem drzemkę.
Zawsze się opłacało, jednak jakaś regeneracja następowała, przez jakiś czas było łatwiej.
Trochę denerwuje mnie mój namiot. Gdy dojeżdżam na biwak zmęczony, spocony, rozkładanie go w trwającym jeszcze upale jest mocno niemiłe. Ze trzy dni pod rząd spałem „pod dachem”. Chyba po powrocie schowam ten namiot gdzieś głębiej na półce.